من تا حالا نمردم که بدونم مردن سخته یا آسون.
ولی مدتیه که زندگی می کنم و می تونم بگم زندگی کردن کار آسونی نیست.

 

 

 

 از فیلم "گوست داگ"
 جیم جارموش

 
"ف.ع" عزیز!

از دیروز عصر که تو با آن شئ دراز و بدقلق(!) سوار ماشین شدی و رفتی،تا الان دل من یک جوری شده.گرفته لابد.
گفتم که گفته باشم!

 

 

 

مهم این نیست که وقتی باید خوب باشی، خوب باشی

مهم اینه که وقتی میشه بد باشی، خوب باشی.

 

 

 

 


جانم فدای دل کوچکِ زینب (س) ،


 وقتی تار ِ موی ِ مادر را لای شانه دید...

 

 

 

 

 

 

عشق.ن: أشهد ان لا امرأة الا انت... 

 

تخففوا ، تلحقوا ..

.

.

.

سبک گردید تا ملحق شوید ..

 

 

 

حیف نیست

بـهار

از سر اتفاق بغلتد در دستم

آن وقت

"تو" نباشی!؟

«شمس لنگرودی»

 

 
 

"منـیّـت" مثل آبی که خیلی آرام نشت کند در یک تکه چوب یا یک پارچه ی ضخیم،

دارد نشت می کند در من
در کارهای من
در زندگی من
در حرف های من
در قول های من
در تصمیم های من
در نوشته های من
در من ِمن..

و وجود این همه "من" در من، اتفاق ِ خطرناکیست.
خطرناک تر از خیس شدن پارچه یا چوبی که نباید خیس شود.

 

وقتی نمی خوای سقوط کنی،


لـزومی نداره وایسـتی لبـه ی پرتـگاه.

 

 

 

ظرفیت اس ام اس های گوشی ام پر شده و هربار پیامی می آید،روی صفحه گوشی هشدار می آید که:
?Too many massages.Delete some from any folder.delete now      
و من نمی دانم در جواب،چه طور به این گوشی زبان نفهم، بفهمانم که پاک کردن حتی یکی از این اس ام اس ها چیزی در حکم غم و اندوه عمیق برای من محسوب می شود و چقدر وقت از من می گیرد هربار مرور این اس ام اس ها و کلاه قاضی کردن ها که فلان اس ام اس فروتر رفته است در خاطراتم،یا بهمان اس ام اس؟!

گاهی وقت ها وضعیت بحرانی می شود و آنقدر این اس ام اس ها دلبری می کنند برایم که بی خیالِ اس ام اس ِ تازه رسیده ی در انتظار مانده می شوم و می گذارم دلِ این گوشی خوش باشد و هی دینگ دینگ صدا کند و اخطارم بدهد که اس ام اسی در صف مانده و منتطر است بخوانمش  و من گوشم بدهکار نباشد و هی برای خودم فروتر روم در خاطرات چندین و چند ساله و این حس ِ مبهم ِ تعریف نشده.

فرو رفتن در این حس برایم به طور عجیبی لذت بخش است.
حتی اگر دوست شماره ۵ از اینکه من هنوز دلم نیامده فحشی که دوست شماره ۱ سه سال پیش برایم فرستاده پاک کنم،از خنده ریسه برود.
حتی اگر صدای دینگ دینگ ِ اخطارهای گوشی روی اعصابم رژه برود.
حتی تر اگر بدانم پشت این لذت عجیب و غریب،کنجکاوی ای خوابیده است که تا اس ام اس جدید را نخواند آرام نمی گیرد؛
و این
و این یعنی مرگ تدریجی نوستالژی های من..

اگر چله ی زمستانی دلتان هوای بهار را کرد،
یک تک پا زحمت بکشید بروید از نزدیک ترین فروشگاه محل، یک عدد (اگر پسندیدید بعدا می توانید بیشتر) شامپو پروتئینه صحت خریداری نموده، درش را باز کنید،

تا بوی بهار و چغاله بادام و کوچه های خیس خورده تا عمق استخوان هایتان نفوذ کند.

 

 

 

 

پ.ن: در صورت عدم همزاد پنداری و حس مشترک با نگارنده،شماره حساب خود را به شماره پیامک ۳۰۰۰۰۱۲۳ ارسال نمایید تا هزینه ی خرید شامپوی فوق الذکر به حسابتان واریز شود.

میگم: سخته.مث بالا رفتن از سربالایی می مونه.

میگه: قشنگیش به همینه.

                                                                                          پ.ن: زیر شمشیر غمت..

پاری وقت ها خیال برم می دارد.خودم را می بینم با یک کلمن بزرگ.با یک کلمن بزرگ پر از یخ و شربت.
خیالم می گوید ترجیحا شربتش اگر خاکشیر باشد بهتر است.می گوید خاکشیر مثل آبی که بریزند روی آتش،عطش را می برد.
بعد خیالم مرا با کلمن پر از یخ،پرت می کند به هزار و خورده ای سال قبل.عدل می برد به تاریخ ده ِ یک ِ شصت و یک ِ هجری قمری. می برد به صحرای بی آب و علف.
من خودم را مات و مبهوت می بینم،که هول شده ام.که تند تند لیوان پُـر می کنم و می دهم به دست سپاه. یک لیوان پر می کنم برای علی اکبر.یک لیوان برای عباس. یک لیوانِ بزرگ ِ شربت ِ پر از یخ برای شما،آقا!

بعد خیالم، خیالش که راحت شد از سپاه، مثل یخ های توی کلمن یواش یواش آب می شود.
من تازه آن موقع یادم می افتد که همه ی تصویر ها خیال بوده.که کلمن شربت خیال بوده.لیوان های بزرگ بلور پر از یخ خیال بوده.لب های سیراب شما خیال بوده.
دلم می گیرد.می روم قایم می شوم زیر پتو و روضه ی تشنگی شما را گوش می دهم.
روضه ی تشنگی شما و لب های تشنه ی علی اصغر را..

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                       

                                                                                           و هل یرحـم الضـال الا الهــادی..؟

 

احساس کسی را دارم که وسط دریا،ناغافل آب آمده و پاروهایش را برده و حالا همین طور مانده آن وسط.
دراز کشیده کف قایق و چشم هایش را بسته.
چشم هایش را بسته و توی دلش دعا می کند موج های بلند و ترسناکی که هی می آیند و قایقش را بالا و پایین می کنند،بالاخره قایقش را برسانند به ساحل.
چشم هایش را بسته و سعی می کند خودش را بزند به بی خیالی.
خودش را می زند به بی خیالی.اما ترسی می آید و در تک تک سلول های بدنش خانه می کند.

احساس کسی را دارم که وسط دریا ناغافل آب آمده و پاروهایش را برده و حالا همین طور مانده آن وسط.
همین طور مانده آن وسط.
با ترس.
بی پارو.

 

 "استثنا"ها،

آینه های دقی هستند، که دارند "روح" مرا کدر می کنند.

می شکنند و لِه می کنند.
له می کنند.
له می کنند.
له می کنند.
ل
ه
می کنند.

 

 

 

 

 

                                         لا خـیر فی العـیش بعد الحســین . . .

 

 

 

 

 

میگه: وقتی زیادی تو یه راه پله وایستی،میشی جزء همون طبقه.

میگم: تازه اگه سقوط نکنم.

میگه: تازه اگه سقوط نکنی.

 

 

 

می گویم: بیست سالگی به بعد مثل شیب تند سرسره می ماند.
دیگر مرز بین سال هایت معلوم نیست.انگار تمام روزهایت در مه فرو رفته باشند.
آن قدر که اگر خاطره ای توی ذهنت بیاید باید کلی کلنجار بروی و پای تقویم را وسط بکشی تا بفهمی مثلا خاطره ی۲۱ سالگی ات بوده،نه ۲۳سالگی.

دوست شماره ۴ دستش را ستون چانه اش کرده و با حدالقل امکان پلک زدن زل زده به چشم هایم.
توی عمق نگاهش خودم را می بینم و کلاف درهم و پیچیده ی بیست و چهار سالگی ام را.
دلم می خواهد سر نخ ۲۴ سالگی ام را گره بزنم تا قدر ِآنی هم که شده
تصویر این لحظه و این نگاه،قاب شده در این کلاف تو در تو بماند؛
تا همیشه...

 


می گوید:  تا نفهمی "هیچ" ی،
               روی پله ی صفرم می مانی.

می گویم:  می دانم.

می پرسد: می دانی؟!

می گویم:  نه.

 

 

 

 

  دسـت  مــرا  بگــیر

  که  آب  از              گذشت ... 
                   سرم

 

 

 

 

                                                                          پ.ن:  الغـریق یتشـبث بکـل حشیش؛ 

       غرقه بر هر گیاه خشک چنگ زند..